Hoe weet mens??

Hoe weet mens wanneer jy gelukkig is met jou lewe?

Hoe weet mens of jy bereik het wat jy wil bereik?
Hoe weet mens of die ‘ambisie’ wat mens het, nie eintlik net geldgierigheid is nie?
Wat maak mens gelukkig in die lewe?
“Jy sal weet… Jy sal dit kan voel!!!”
Wow, dis ‘n subjektiewe antwoord!
Wanneer oorskadu ambisie die vermoë om jou lewe te lewe? Ek dink die lewe is daar om gelewe te word, dammit! Mens hoef nie te weet nie… Mens hoef letterlik niks te weet nie… net te lewe!!! In my humble opinion is ek gelukkig met my lewe… Haha!
Vrede
C

Soweto Final

“Ek was nog nooit in Soweto voor Orlando nie, so ek het nie geweet wat om te verwag nie. Maar enige verwagtinge wat ek gehad het, was behoorlik uit die water geblaas.

Wit en swart, oud en jonk, mans en vroue, Bulls en Stormers, vuvuzelas en stilte, ryk en arm…. Wat ‘n deurmekaarspul… en tog so pragtig.

Om te sien hoe al hierdie goed bymekaar kom en net die ongelooflikste atmosfeer skep was ‘n ervaring wat baie moeilik is om te beskryf… wanneer ek na die tyd met ‘hardebaard-fotograwe’ praat wat al jare in die bedryf is en hulle beskryf hoe ongelooflik dit vir hulle was, weet ek ek was bevoorreg om dit te kon bywoon.

Ondersteuners wat die wedstryde wou bywoon, moes dit ‘n uitstappie maak en nie na Loftus ry wat 15min weg van die huis af is nie. Dié mense was heeltemal uit hulle comfort zone gehaal en in die ‘donker dieptes’ geplaas en omdat Soweto almal (lees ons) so met ope arms ontvang het, het dit die tafel gedek vir ‘n atmosfeer wat bitter moeilik ooit herhaal sou kon word.

Dankie Soweto. Dankie vir jou shebeens, jou quarts, jou ‘tuisgemaakte’ bier wat soos mampoer proe en dankie vir ‘n bevange twee weke van Home Games waar selfs die mees geharde Bulls-ondersteuner Home kon voel in Soweto.

Ek onthou toe ek op die veld gesit het met “Baby Tjoklits” wat in my ore blêr en ek besef: “Ek’s in Soweto” op daai oomblik het ek geweet wat transformasie is.”


















Oh yee of little faith

Laasweek nadat hierdie “kontroversiele” foto geplaas is op Beeld/Sport24 se agterblad was daar baie kommentaar gelewer. Baie mense het gebel met komplimente, maar party mense het ook gebel en gevra of ek die foto gemanipuleer het en dit was vir my absoluut skokkend! Dink hulle ek sal so iets doen?

Ek as fotojoernalis sal nooit ooit ‘n foto manipuleer nie! Manipulasie is ‘n ernstige aantuiging, want dit tas die integriteit aan van ‘n fotojoernalis en integriteit is al wat ons het.
HIERDIE FOTO IS OP GEEN MANIER GEMANIPULEER NIE
Dit gesê sal mense altyd fout vind wanneer suur drywe betrokke is, so nou laat ek die foto maar die praatwerk doen.
Ek heg ook die EXIF data onderaan.
My crop en edit

Oorspronklike uit die kamera

Date: 5/4/2010
Time: 4:09:03 PM
Model: Canon EOS-1D Mark III
Serial #: 554487
Firmware: Version 1.2.5
Frame #: 2589
Lens (mm): 400
ISO: 320
Aperture: 2.8
Shutter: 1/640
Exp. Comp.: +0.3
Flash Comp.:
Program: Aperture Priority
Focus Mode: AI Servo AF
White Bal.: Auto
ICC Profile: sRGB IEC61966-2.1
Contrast: 0
Sharpening:
Quality: Raw

ET go Home

My view on the first morning. ET was murdered the previous night. Mot (friend) and I drove through at night and slept in the car in front of ET’s farm. We only got a few hours sleep. E-tv was busy with a live crossing here. Was still pretty quiet here… the whole world would arrive in the next couple of hours.In an attempt to get footage we walked through swamp-type areas on the farm but what, to me, was one of the most surreal moments was when we found Atilla (ET’s famous horse) walking on the farm. I wondered if Atilla knew her boss was killed only a couple hours earlier.

Breakfast of Champions. Mot making it out of the boot.
Me, sitting at the City Hall waiting for someone from the AWB. pic GERHARD PRETORIUS

First time we got to the crime scene. On the left was the bed where ET died. Me is wearing red. On my right is Simphiwe Sibeko (Reuters) and Schalk van Zuydam (AP).
AWB meeting in town. Only got a couple frames before being chased out.
Oom Andries, ET’s brother.

Outside the Court.

AWB’s new leader, Steyn van Ronge.
To me, a summary of emotions at the funeral.
Tydens die begrafnis in die AP Kerk.

Buite ET se plaas.

13the Ave.

Ek kon soos ‘n Koning op my bed sit en die hele wereld aanskou:
ek kon my stort sien,
ek kon my wasbak sien,
ek kon my voordeur sien,
ek kon die TV sien en my kamerasak,
ek kon by my venster uitkyk na die enigste lewe wat ek hier gebring het,
‘n geel blommetjie versigtig oorgeplant in ‘n bak…
vir jou!

Vir twee jaar het ek hier gebly,
vir twee jaar was hierdie my plekkie,
vir twee jaar moes ek gewoond raak aan die yskas se geluide skaars n meter van my af,
vir twee jaar moes ek gewoond raak aan hierdie vertrekkie,
vir twee jaar kon ek my kop hier op my kussing kom neerle…

Wie sou my ooit kon voorberei vir die dag wat my vertroue sou wankel?

Die pyn toe ek agterkom ek kon nie staatmaak op die ysige koue van my yskas nie
en toe ek aande om wakker gele het om te luister na die geluide, die stemme.
Nou is my drome toe gegooi soos die swembad.
My wortels uitgeruk soos die van die plante.

En nou op die vooraand van Die Groot Trek moet ek uitstrek na wat voor is,
maar ek vang myself met verlange in my hande.
Intense verlange.